Dit artikel is origineel gepubliceerd op de website van De Nieuwe Zuil.

Het lijkt alsof we op het gebied van klimaatverandering totaal geen rationeel debat meer kunnen voeren, zoals Marijn Poels met zijn documentaires “The Uncertainty Has Settled” en “PARADOGMA” feilloos aantoont. Het lijkt alsof de mensen die in het CO2 broeikaseffect geloven een kerk vormen, die elk kritisch geluid wil onderdrukken en maar 1 oplossing zien voor het klimaat: het akkoord van Parijs.

Een tijd geleden keek ik met stomme verbazing naar een “debat” in de Tweede Kamer tussen klimaatscepticus Thierry Baudet en de rest van de Tweede Kamer. Dit was het debat waarin Jesse Klaver Baudet verweet dat deze niet kon rekenen, terwijl hij zelf een rekensom maakte die uitkwam op het foutieve bedrag van 14 miljard, in plaats van het correcte bedrag van 140 miljard.

Hoe dan ook bleek uit dit debat dat, wat je ook van het standpunt van Baudet mag vinden, er totaal niet werd ingegaan op zijn argumenten; zelfs de VVD valt voor de linkse valkuil dat dromen belangrijker zijn dan de werkelijkheid, en wensdenken in de plaats komt van rationele argumentatie.

Laten we eens met een simpele beslisboom onderzoeken waarom het huidige klimaatbeleid absolute waanzin is.

….lees verder

berries-blur-blurry-39351

Advertisements

Eind 2017 kwam voor het eerst het begrip “Intellectual Dark Web” in opkomst, nadat wiskundige en rechterhand van Peter Thiel, Eric Weinstein, deze term voor het eerst gebruikte. Weinstein doelt hiermee op de aan invloed winnende groep opiniemakers en intellectuelen die met hun gesprekken en interviews op het internet (vooral YouTube), het open debat en de vrijheid van meningsuiting een boost geven.

Een van de centrale karakters in deze groep (die geen officiële lidmaatschapskaartjes uitdeelt) is Joe Rogan. Joe Rogan is een comedian en vechtsporter die elke week meerdere podcasts maakt, die gemakkelijk 2 tot 3,5 uren kunnen duren per aflevering. Zijn YouTube kanaal heeft 3 miljoen abonnees en veel afleveringen halen gemakkelijk 1 miljoen afleveringen, met topafleveringen lopend naar de 6 miljoen. Hiermee heeft hij op het internet nu al een groter bereik dan CNN en andere grote zenders met veel programma’s hebben.

Zijn gasten variëren van wetenschappers, politici, comedians en artiesten tot sporters. Vooral zijn gesprekken met de eerste 2 groepen gasten is populair; denk hierbij aan Neil deGrasse Tyson, Ben Shapiro, Dave Rubin, Alex Jones, Jordan Peterson en de broers Bret en (de al eerder genoemde) Eric Weinstein.

Veel van deze gasten hebben zelf ook kanalen waarop ze uitzenden, en er is een traditie ontstaan waarin deze zelfde gasten elkaar over en weer uitnodigen. Peterson zit bij Rogan, Peterson zit bij Dave Rubin, en Dave Rubin zit bij Rogan. Op deze wijze heeft zich snel een klein en hecht netwerk van intellectuelen gevormd die, ondanks hun verschillende overtuigingen, 1 ding gemeenschappelijk hebben: ze houden van diepgaande, open gesprekken zonder taboes.

Dat is uniek in het huidige Amerika, waarin politieke correctheid aan de ene kant en de botte eerlijkheid van het Trump-kamp aan de andere kant zorgen voor een scheuring in de maatschappij. Deze zogenaamde “culture wars” zorgen voor Thanksgiving diners die meer dan ooit ongemakkelijk worden wanneer een “foute oom” zijn “verkeerde” denkbeelden ventileert. Op universiteiten is de vrijheid van meningsuiting ver te zoeken en in de politiek-correcte mainstream media worden sommige onderwerpen ook strategisch gemeden.

In een wereld die steeds complexer wordt en waarin problemen nog steeds opgelost moeten worden en niet (meer) kunnen worden ontkend, blijken de taboeloze gesprekken van de Intellectual Dark Web (IDW) populairder dan ooit. Hoewel de democratisering van de media ook zijn negatieve kanten kent (denk aan het open riool van Twitter en het feit dat er om het minste of geringste “ophef!” geschreeuwd kan worden), is dit een beweging die hoopvol stemt.

Zelf heb ik in Nederland een bijdrage aan deze beweging gedaan door eind 2016 samen met Zlata Brouwer de Batavieren Podcast op te richten. Geïnspireerd door de onafhankelijke podcast “No Agenda” van Adam Curry en John C. Dvorak, die 2x per week gedurende 3 uur politiek en media fileert, vonden we dat het tijd was om ook in Nederland een kwalitatief medium op te richten voor “intellect zonder taboes”. Inmiddels zijn we anderhalf jaar en 100 afleveringen verder, en hebben we een schare trouwe volgers.

Ook andere initiatieven zijn de laatste jaren opgekomen. Voor iedereen voor wie het Nederlandse IDW relatief onbekend is, zou ik een kort lijstje kunnen geven om op onderzoek uit te gaan:

De eerste 3 kanalen hebben als kenmerk dat ze dezelfde presentatoren hebben; de laatste 2 kanalen hebben roulerende presentatoren en zijn politiek gezien ook wat diffuser.

Naast deze kanalen waarop lange, diepgaande gesprekken worden gevoerd, zijn daarnaast ook “snellere” podcasts in opmars gekomen; deze gaan vaak meer in op de actualiteit, hebben minder externe gasten en zijn minder diepgaand. Een aantal voorbeelden:

En dit zal zeker niet het einde zijn van de Nederlandse podcasts; het medium is sterk in opkomst, vooral het laatste jaar. Het gemak waarmee kwalitatief goede afleveringen geproduceerd kunnen worden, in combinatie met de politieke correctheid van de mainstream media, maken dat dit proces nog wel even door zal blijven gaan. Zo blijkt uit recent onderzoek dat Nederlanders het afgelopen jaar drastisch minder vaak naar de NPO keken. Zoals Bart Nijman [https://twitter.com/BartNijman] ooit eens twitterde: Je hoeft de TV niet meer aan te zetten om goede content te zien. In sommige gevallen levert diezelfde TV die goede content niet eens meer. Om de groeiende hoeveelheid goede content overzichtelijk bij elkaar te zetten heb ik Liberty Central opgericht, die het beste cureert.

Als we deze trend in een breder kader plaatsen, zien we dat de IDW een grote boost kan geven aan het bespreken en ventileren van niet-politiek-correcte onderwerpen. Daarmee geeft het een goede boost aan De Nieuwe Kerk van Sid Lukkassen, die ernaar streeft om voor de “realisten” in Nederland het mogelijk te maken in veiligheid deze onderwerpen te bediscussiëren, op een hoog intellectueel niveau. Daarmee kan ook snel de claim ontkracht worden dat alleen “domme, kansarme” mensen deze meningen hebben, en kunnen “andersdenkenden” zich gesterkt voelen dat ze niet de enigen zijn. Zelf ervaren we bijvoorbeeld bij de Batavieren Podcast borrels dat veel nieuwe gasten nog moeten wennen aan het feit dat er bij ons geen taboes zijn, en dat je niet meteen gelyncht wordt naar aanleiding van je mening of als je een foute grap maakt.

Deze houding zou verder genormaliseerd en gecultiveerd moeten worden, zodat Nederland weer een land wordt waar de echte vrijheid van meningsuiting aanwezig is. Een land waarin de ratio en niet de emotie overheerst, en waarin we kunnen werken aan vooruitgang in plaats van achteruitgang.

22384003_1499187963507477_5180897414008345022_o

 

 

 

De Debatclub organiseerde op 6 juni een debat in Edegem tussen Sid Lukkassen en Maarten Boudry, gemodereerd door Wim Van Rooy (het volledige debat vind je hier). De vraag van het debat was: bedreigt de Islam ons Avondland?

Vanaf de start was duidelijk dat Boudry, als fervent vooruitgangsoptimist, positief gestemd is over de toekomst. Van Lukkassen zijn we een pessimistischer blik op de toekomst gewend.

Als eerste ging het debat over demografie: het is bekend dat moslims in Europa een groter geboortecijfer kennen dan niet-moslims. Gecombineerd met grote migratiestromen uit Afrika en het Midden-Oosten kan dit snel leiden tot een demografisch overwicht en een toenemende invloed van de Islam.

….lees verder

Pegida rally in Munich

Sinds kort is Sid Lukkassen begonnen met de opbouw van “een nieuwe kerk”. Een initiatief om zonder censuur verhalen uit de maatschappij samen te brengen en in een open debat met elkaar tot analyses en oplossingen te komen.

Ook wil Lukkassen een nieuwe begeestering terugbrengen in het publieke debat.

Waarom is deze Nieuwe Kerk, deze nieuwe begeestering zo belangrijk? Omdat onze agenda nu wordt overheerst door het verdedigen van onze waarden, in een omgeving die bijna universeel tegen ons lijkt te zijn. De agenda wordt gezet door drammende Social Justice Warriors, politiek-correcte polit ici en media en bedrijven die ook maar niemand voor het hoofd willen stoten. Daarmee is het rechts-realistische deel van de samenleving in het defensief gedwongen…lees verder

10 mei 2018 zal SpaceX de meest geavanceerde versie van hun succesraket de Falcon 9 lanceren: de block 5.

De block 5 heeft een 2e trap die 100x mee kan gaan, met een “refurbishment” na elke 10 lanceringen. SpaceX heeft het dus zover gebracht dat raketten straks niet 1 keer meegaan, maar tot 100 keer. Dit zou de kosten van ruimtevaart nog verder moeten laten dalen.

Ondertussen gaan de oudere versies van de Falcon 9 gewoon door met lanceren; al regelmatig worden gebruikte 2e trappen opnieuw gebruikt, waardoor het inmiddels “business as usual” is om de trap terug te laten keren naar de aarde en te hergebruiken.

In september zou de grote broer van de Falcon 9, de Falcon Heavy, voor het eerst een echte lading de ruimte in moeten brengen, nadat ze in februari Starman op een baan richting Mars hebben gestuurd. Hier werden 2 van de 3 boosters succesvol teruggebracht naar de aarde voor hergebruik; alleen de middelste trap maakte een foutieve landing op het droneschip dat SpaceX gebruikt op zee.

Ondertussen is Musk bezig met de ontwikkeling van een nog grotere raket: de Big Falcon Rocket (BFR), een raket die mensen naar de maan en Mars moet kunnen brengen, maar ook als standaard raket van SpaceX zijn werk moet kunnen doen, en hiermee de Falcon 9 en de Falcon Heavy vervangen. Musk heeft zelfs al aangegeven dat hij verwacht dat de Falcon Heavy niet veel werk zal verzetten voordat deze door de BFR wordt vervangen.

Waarschijnlijk zullen we dit jaar niet de ruimtevlucht om de maan gaan zien van 2 ruimtetoeristen die Musk vorig jaar beloofd had. Dit zou met de Falcon Heavy en een Dragon capsule plaats moeten vinden.

Ondertussen is ook Jeff Bezos bezig met een nieuwe herbruikbare raket, en het ruimtevaartbedrijf van Richard Branson zal ook de eerste vrachten naar de ruimte toe gaan brengen. Een nieuwe Space Age is hiermee goed op schema.

Wat is de plaats van de democratie in onze politiek? Is de democratie slechts één van de vele mogelijke systemen? Of is zij het systeem dat andere politieke ideologieën kan verbinden en overkoepelen? En welke ideologieën zijn acceptabel in onze democratie, in de steeds groter wordende polarisatie tussen links en rechts en de opkomst van social justice warriors en de alt-rightbeweging?… lees verder

Morgen is het dan zover. Om exact 15:06 op 2 september 2015 heeft de aarde sinds mijn geboorte 30 volledige rondjes gedraaid rond de zon en heb ik exact 946.684.800 seconden geleefd. Oftewel 10.957 dagen, oftewel 1.565 weken en 2 dagen.

Als ik 90 jaar oud zou worden zou ik op 1/3e van mijn leven zitten. Als ik vanaf mijn 18e tel zou ik dan op 16,67% van mijn volwassen leven zitten.

30 voelt oud, maar als je dat percentage ziet valt het nog wel mee.

Vandaag vond ik het een mooie dag om terug te kijken en vooruit te kijken. En ik ben benieuwd hoe ik hier na de volgende 30 jaar op terugkijk.

Wat is er in 30 jaar tijd gebeurd in mijn leven?

  • 1985: Ik word geboren. Een jaar later verhuis ik naar Heerhugowaard
  • 1988: Mijn zus Susanne wordt geboren
  • 1988: Mijn ouders gaan uit elkaar; ik leer mijn vader nooit echt kennen
  • 1989: Ik ga naar de basisschool: De Bonkelaar in Heerhugowaard
  • 1997: Ik ga naar de middelbare school: Huygenwaard in Heerhugowaard
  • 2001: Mijn moeder overlijdt op 41-jarige leeftijd; ik ga wonen bij mijn opa en oma in Zaandam maar blijf in Heerhugowaard naar school gaan.
  • 2003: Mijn opa overlijdt. Later dat jaar haal ik mijn VWO diploma en ga ik naar de Vrije Universiteit om economie te studeren.
  • 2005: Ik ga op mezelf wonen in Haarlem, waar ik goed bevriend raak met mijn vriend Menno Kiel. Ik word bestuurslid van de JOVD Amsterdam en ASDV Bonaparte.
  • 2006: Mijn oma overlijdt. Later in dat jaar haal ik mijn Bachelor of Science. 2006 is mijn absolute rampjaar emotioneel; ook omdat ik toen waarschijnlijk Pfeiffer had (ik was doodop!) en zeker weten in een depressie zat.
  • 2007: Ik ga in Amsterdam wonen en een jaar later in Emmeloord. Ik heb mijn eerste fulltime baan.
  • 2009: Ik stop met werken en ga weer fulltime studeren aan de VU voor mijn master Business Administration.
  • 2010: Ik haal mijn Master of Science en ga weer fulltime werken. Ik krijg een relatie met mijn vriendin Zlata en aan het einde van het jaar wonen we praktisch samen.
  • 2011: Ik leer mijn halfzus Denise kennen, die in 1997 is geboren.
  • 2012: Ik zeg mijn baan op en start mijn bedrijf Erinaceus Management. Ik werk vooral voor Zlata Strijkinstrumenten.
  • 2013: Ik begin te werken bij Studiemeesters. Zlata en ik beleven later een financieel zware tijd als haar bedrijf, waar ik nog steeds werk, in omzet achteruit loopt. Gelukkig werk ik veel bij Studiemeesters en begin ik bij PIOS; aan het einde van het jaar zijn we weer in rustig vaarwater gekomen.
  • 2015: Ik word 30 jaar.

Zo, dat was bijna de helft van een mensenleven in 16 punten. Nu weet je misschien iets meer van me dan daarvoor.

De afgelopen jaren zijn snel gegaan; zeker vanaf 2010, toen ik weer aan het werk was en met Zlata samen ging wonen. Belangrijk is daarom te beseffen dat de tijd alleen maar sneller zal gaan als je niets onderneemt om spanning en variatie in je leven te brengen. Ik heb gemerkt dat ik deze zomer, die ik vol heb gepropt met afspraken, ontmoetingen, reizen en productiviteit, als langer ervaar dan vorige zomers; hoe meer afwisseling je hebt in je leven, en hoe meer nieuwe dingen je doet, hoe langer je het leven zult ervaren.

Na een inspirerend DNX congres in Berlijn en een intensieve Helweek in augustus is mijn leven voor mijn gevoel weer in een nieuwe stroomversnelling gekomen. En met mijn aanstaande 30-jarig verjaardag was er nog meer reden om plannen te maken.

Ik heb daarom besloten een groots plan uit te voeren voor de komende 15 jaar:

The Roaring Twenties

Ik wil de komende 15 jaar, en zeker de jaren ’20 van deze eeuw, een Gouden Tijd maken; net zo bruisend als de Roaring Twenties 100 jaar geleden, die mijn lievelingstijd van de 20e eeuw vormen. Een tijd van ondernemerschap, vooruitgang, optimisme, levensvreugd en genieten.

Aan het einde van deze 15 jaar, in 2030, zal ik 45 zijn; vanaf mijn 30e tot mijn 45e zal ik daarom nog veel dingen willen doen die ik nu nog kan doen met een jong lichaam en een jonge geest. Ik wil het namelijk niet riskeren dat ik er te laat achter kom dat ik het niet meer kan of wil doen. Mijn doelen voor de komende 15 jaar zijn:

  • Erinaceus verder ontwikkelen en uitbreiden met andere partners
  • Kinderen krijgen
  • Meer onafhankelijkheid creeren in leven en werken en meer reizen (New York en Tokyo!)
  • Taken op mijn Bucketlist afstrepen: onder andere een parachutesprong maken, mijn familiehistorie op papier zetten, een tijdcapsule maken, een fysiek boek uitgeven, een film of miniserie maken, een berg beklimmen en een tijd in Duitsland wonen.
  • Voor 2020 nog 100.000 euro per jaar verdienen.
  • In 2029 financieel onafhankelijk zijn.

Zo. Dat schept wat commitment aan mijn kant en hoongelach als ik deze dromen niet waar maak.

Deze beschouwing is wat dat betreft een mooi ijkpunt om elk jaar op mijn verjaardag naar terug te kijken. Ben ik nog op koers? Moet ik een tandje bijzetten? Ik nodig jullie allemaal uit om me hieraan te houden en me scherp te houden!

Vanaf mijn 24e had ik al het gevoel dat ik naar de 30 werd gezogen als in een zwart gat. Maar nu de geest van 30 jaar voor mijn deur staat en bijna aanklopt vind ik het wel mooi zo. De afgelopen 10 jaar heb ik veel bereikt en ben ik vanuit een heel onstabiele situatie (over 2 jaar leef ik net zo lang zonder mijn moeder als dat ik haar in leven heb gekend) toch mooi opgedroogd denk ik. Ik ben blij om met Zlata samen te zijn (die helaas wel knettergek is… :D) en ben vol optimisme over de toekomst.

Dus ja, het valt eigenlijk wel mee. En ik verwacht minstens 90 te worden, dus ik zit pas op 16,67 procent van mijn volwassen leven.

The best is yet to come

August 29, 2015 at 0712AM 1000x562

Helweek – Dag 7

August 31, 2015

Opnieuw sta ik om 5:00 op, en nadat ik mijn blog heb bijgewerkt, ontbeten en gedoucht ga ik weer de heide op voor een wandeling. Vandaag is het minder zonnig dan gisteren; het gaat onweren en het is warm tegelijk.

Vandaag zou normaal gesproken in het teken moeten staan van niets doen en jezelf belonen voor de afgelopen week. Alleen: vandaag moet ik werken. Om half 8 stap ik al op de fiets want om 9 uur moet ik in Amsterdam zijn voor een training die ik geef bij Studiemeesters.

Ik voel dat ik moe ben, maar niet kapot. En ik snap waarom vandaag een rustdag zou moeten zijn. Gelukkig heb ik deze maandag de hele dag vrij genomen; ook zijn Zlata en ik ‘s avonds uit eten gegaan; naast de training van vandaag heb ik dus geen ander werk verzet en zo eindigt mijn helweek rustiger dan hij is begonnen.

Ik heb overdacht wat de helweek mij gebracht heeft. Dat is vooral het volgende:

  • Veel sporten; meer dan normaal en met minder moeite dan ik dacht
  • Een shitload aan taken die ik heb weggewerkt, hoewel ik mezelf nog verder zou kunnen pushen dan ik heb gedaan
  • Ik heb fysiek mijn grenzen verkend met de helnacht; ik heb gemerkt dat voldoende eten belangrijk is als je veel sport en veel mentaal werk doet. Na twee dagen werken en een nacht niet slapen was het absurd om te merken hoe “normaal” ik me alsnog voelde. Wel heb ik supergoed geslapen erna!
  • Ik heb door de dalen de pieken beter gezien. Ik was dankbaarder voor de kleine dingen; Zlata die eten voor me maakt, knuffelen met onze kat Sissi en het zien van een prachtige zonsopkomst.

Ik denk dat de helweek mijn standaard van “hard werk” iets hoger heeft gelegd, en dat ik dat meeneem in de toekomst. Verder neem ik de volgende dingen mee:

  • Ik zal vaker korte rustmomenten nemen als ik niet helemaal wakker ben; een korte meditatie van 10 minuten kan je weer verder helpen
  • Dit hangt samen met modus en focus: als je hard werk moet verrichten moet je fit zijn; op andere momenten hoeft dit niet. Ik ga hier beter in schakelen
  • Ik zal elke dag een dagplanning maken, elke maand een maandplanning en elke maand mijn jaarplanning updaten.
  • Ik ga kritischer kijken naar mijn gewoontjes om deze te verbeteren en te veranderen; alleen dit vond ik een van de moeilijkste dingen van de helweek om handen en voeten aan te geven. Gewoontes zijn nu eenmaal dingen waar je in vastzit en je moet echt regelmatig tijd nemen om dit te blijven sturen
  • Met sporten ga ik mijn standaard hoger leggen; voorlopig ga ik 500 calorieën verbranden in plaats van de 400 die ik nu doe; ik heb in de helweek gemerkt dat ook 600 voor mijn geen probleem is.

Volgend jaar maart zal ik opnieuw een helweek doen; en dan beter voorbereid, beter doordacht en met meer ervaring. Ik wil dan nog meer uit mezelf halen dan ik nu doe.

Iemand op Twitter die ik via de Helweek leerde kennen, Hanna van der Woude, doet het nog ambitieuzer: zij doet een helmaand, waarin de eerste week de officiële helweek is en zij daarna het ritme aanhoud van om 5:00 opstaan en om 22:00 slapen.

Zelf heb ik ook wel eens nagedacht hoe je dit nog op zou kunnen schroeven. Een helmaand, of zelfs een heljaar? Een maand of jaar waarin je heel bewust jezelf uit blijft dagen. Op YouTube heb ik een filmpje gevonden van iemand die in 1 jaar meerdere bergen heeft beklommen en zichzelf continu uit blijft dagen:

Nu zal ik het niet zo snel zo extreem maken, maar ik vind het interessant om mezelf bezig te houden met steeds verder komende doelen en uitdagingen. De maand- en jaarplanning die ik bijhoud zullen me daarbij kunnen helpen.

Verder hoop ik dat ik anderen heb geïnspireerd om ook een helweek te doen; van 1 persoon weet ik het al zeker en meerdere mensen vonden het leuk wat ik deed. Bedankt voor jullie support en fijn dat jullie met me meeleefden!

Daarnaast zal ik nog verder nadenken over de opbouw van de helweek en dit laten bezinken; ik kom binnen een aantal weken met een uitvoerige analyse van de helweek, wat het je brengt, hoe je deze het beste kunt uitvoeren en voorbereiden.

Tot snel!

Helweek – Dag 6

August 30, 2015

Om 5:00 gaat de wekker weer, en ik voel me frisser dan alle andere dagen dat ik opstond. Ik heb vannacht als een blok geslapen en voel me direct wakker. Aangezien in het weekend de sportschool dicht is besluit ik ‘s ochtends een uur over de heide te wandelen naast ons huis. Heerlijk!

Als ik vanuit het bos de heide oploop zie ik dit:

20150829_065338 1000x562

En even later, als de zon opgekomen is:

August 29, 2015 at 0712AM 1000x562

Er wellen tranen op in mijn ogen. De wereld is zo mooi, waarom verpesten zoveel mensen hun leven door minder intensief te leven dan kan? Waarom leven mensen voor de verwachtingen van anderen in plaats van voor datgene wat ze echt willen?

Vandaag voelt alles zoveel beter dan donderdag en vrijdag. Daarom is het logisch dat dit “happy day” is. Een dag waarin je je zelf alleen maar positieve gedachten mag toestaan. En ik ben positief; ik ervaar dat wat gisteren nog zo zwaar en uitzichtloos voelde (de dag doorkomen na een nacht geen slaap), nu zo gemakkelijk voelt. Ik heb het gehaald! Ik ben trots op mezelf!

Vandaag lijkt alles automatisch en gemakkelijk te gaan. Ik stap in de bus en de trein naar Studiemeesters, waar ik een training geef aan 1 persoon. Het is inhoudelijk goed en gezellig; ik krijg er energie van. Vandaag is het de bedoeling dat je door blijft werken, dus dat zit al goed. Aan het einde van de dag keer ik naar huis, waar ik ruzie krijg met Zlata. Een domper op deze relaxte dag, maar uiteindelijk maken we het goed en realiseer ik me weer waarom ik zoveel van haar hou. Toch nog een happy end op happy day.

Helweek – Dag 5

August 29, 2015

Vrijdagochtend 5:00. Na 24 uur wakker zijn breek ik de dag met een warme douche die koud afloopt. Het voelt alsof ik weer als nieuw kan beginnen, maar de man met de hamer gaat nog komen.

Nadat ik heb ontbeten ga ik verder met werken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Echter als ik lees en typ op mijn computerscherm is het af en toe alsof ik niet na kan denken en ik zak regelmatig weg en schrik een seconde later weer wakker. Ik heb geen energie meer. En ik besef me waarom.

Ik realiseer me dat ik eigenlijk ontzettende honger heb, eigenlijk de hele afgelopen nacht al. Dat is niet zo raar:

  • Ik ben al dagenlang intensief aan het sporten; t/m donderdag heb ik al 1.800 calorieën verbrand in de sportschool, wat voor een man bijna een dag eten is.
  • Tegelijkertijd eet ik deze week minder dan normaal; omdat ik gezonder eet zijn het meer groenten en minder koolhydraten die ik binnenkrijg, en bovendien eet ik minder juist omdat ik zoveel sport en bewuster met mijn lichaam omga.
  • En daarnaast heb ik net een nacht niet geslapen, waardoor ik op een andere manier nieuwe energie moet krijgen.

Ik eet 4 boterhammen en een pak crackers met beleg, maar nog steeds heb ik honger. Gelukkig voel ik me wel beter nu en komt er weer suiker in mijn hersenen.

Ik ga ‘s ochtends naar Zlata Strijkinstrumenten, waar ik een scriptie ga beoordelen en wat kleine taken doe voor Zlata. Vandaag is mijn focus een stuk minder merk ik; ik heb ook niet veel taken die ik gemakkelijk direct uit kan voeren; eerder taken die ik vandaag misschien kan beginnen, maar niet af kan maken. Ook bij Zlata heb ik weer honger als een paard, en eet gewoon rustig door. Hoe meer ik eet hoe beter ik me voel.

Ondertussen staat voor vandaag een intensief sportprogramma op de planning; opnieuw 600 calorieën. Maar ik besluit wat dit betreft de helweek niet te volgen; ik voel me nog niet lekker genoeg om dit te doen. Bovendien rommelt mijn maag en heb ik het idee dat ik een beetje ziek begin te worden; mijn lichaam die de helnacht op zijn manier verwerkt.

Wel besef ik me hoe bijzonder het is dat ik een nacht heb doorgehaald en mijn bed niet heb gezien. Dat is weer het opzoeken van de grens, waar Larssen het over heeft. Als je de grens eenmaal gepasseerd bent kun je terugblikkend zien dat je meer kon dan je dacht.

Na een rommelige dag met veel onverwachte klusjes en taken gaan Zlata en ik tegen 20:00 naar huis, waar we eten. Ik heb nog steeds ontzettende honger en eet meer dan normaal, maar ik weet dat ik het nu nodig heb om de schade van de afgelopen dagen te compenseren. Mijn lichaam begint automatisch in een ruststand te komen; zometeen kan ik eindelijk na 39 uur wakker zijn gaan slapen. Ik drink een biertje, ga op tijd in mijn bed liggen en ik vecht niet tegen de slaap; voor het eerst hoef ik mezelf niet te dwingen om te gaan slapen maar heb ik nog voor 22:00 mijn ogen dicht en ben ik weg.