Het proces Wilders en erna – een nieuw referentiepunt in een veranderend politiek landschap

Lees mijn nieuwste artikel over het proces-Wilders op Liberale Media!

http://www.liberalemedia.nl/politiek/960-het-proces-wilders-en-erna-een-nieuw-referentiepunt-in-een-veranderend-politiek-landschap

Vox Populi

Te vaak wordt er door burgers opgeroepen tot inspraak in de politiek om achteloos aan dit verzoek voorbij te gaan. De opkomst van een partij als de PVV, die in 6 jaar tijd naar 24 zetels is gegroeid, laat zien dat de mening van veel kiezers, dat er problemen zijn die niet door de (oudere) partijen zijn benoemd, niet geheel ongegrond kan worden verklaard.

Wij hebben in Nederland gekozen voor een vertegenwoordiging van burgers, zonder directe zeggenschap van deze burgers door middel van bijvoorbeeld een referendum. Wat mij betreft een goede zaak. Politiek is een vak, en juist in het politieke landschap van nu waarin de media zo’n grote rol speelt is het van belang dat de kamerleden zonder last hun werk kunnen doen.

Maar toch broeit er iets. Dit betreft namelijk het op de agenda zetten van onderwerpen en de politici te dwingen publiekelijk verantwoording af te leggen over het beleid, ook tussen de verkiezingen door. 4 jaar tijd is lang, en er kan veel gebeuren, zonder dat de burgers openlijk, face-to-face de politici aan kunnen kijken en een tussentijdse verantwoording kunnen vragen. Hoe vaak klinkt niet het verwijt “je ziet ze alleen als er verkiezingen zijn”? Het burgerinitiatief, waarvoor 40.000 stemmen nodig zijn, kost veel moeite en energie om op te zetten en verplicht alleen om het onderwerp te agenderen. Wanneer partijen er geen zin in hebben zullen ze dit puur als hamerstuk behandelen.

Hetzelfde geldt voor de regering. In de technocratische samenleving van vandaag de dag zou je misschien eerder moeten pleiten voor een langere zittingstermijn van politici dan dat deze korter zou moeten zijn. Immers, het gaat over grotere dossiers, projecten en het goed uit kunnen voeren hiervan, zonder dat de oppositie na de volgende verkiezing alles overhoop kan gooien. Dit zou echter wel betekenen dat er een grotere controle op de regering moet komen.

Kortom, we zouden een regering en parlement moeten hebben dat een groter vertrouwen van de burger verdient, maar daarvoor wel meer transparantie moet bieden en rekenschap af moet leggen. Kortom, de veel genoemde “kloof” tussen burger en politiek moet kleiner worden.

Een voorstel dat nadere uitwerking verdient is om de Tweede Kamer te verplichten wekelijks gedurende twee uren 8 verschillende sprekers uit te nodigen die vanuit het volk gekozen zijn om onderwerpen te agenderen. Dit kan gedaan worden via bijvoorbeeld internet vanuit je DigID account, op basis van aantal stemmen.

Deze sprekers hebben ieder 15 minuten de tijd om hun verhaal te houden. Hierin kunnen zij de Tweede Kamer vragen hoe ver het is in beleid, waarom er bepaalde keuzes zijn gemaakt, op- en aanmerkingen geven aan het beleid en partijen veroordelen wanneer men ontevreden is. De Tweede Kamerleden zijn niet verplicht dit aan te horen of hier bij aanwezig te zijn, maar voor de populariteit en het effectief benoemen en oplossen van maatschappelijke problemen zal dit natuurlijk wel nodig zijn. Kortom, wie de schoen past trekke hem aan. De Tweede Kamerleden zouden daarna aan deze speeches kunnen refereren op de eigen website, in publieke debatten of kamerdebatten, en op die manier het contact met de burger aanhalen. Daarnaast is een belangrijke voorwaarde van dit plan dat deze speeches openbaar zijn, op televisie worden uitgezonden (Politiek24) en als het kan in de avonduren worden gehouden, zodat burgers hier actief op kunnen afstemmen.

Dit mes zou aan twee kanten snijden:

-          De politici worden elke week weer geconfronteerd met problemen die komen of blijven spelen in de samenleving. Niemand kan hen verwijten deze problemen niet gezien te hebben, waardoor politici min of meer worden gedwongen hier een antwoord op te kunnen bieden. Daarnaast kunnen er vanuit de burgers suggesties komen waar politici zelf niet aan gedacht hebben. Immers, politici hebben de neiging om snel in het eigen wereldje, de Haagse kaasstolp, te blijven hangen.

-          Het vertrouwen in de politici wordt groter. Door directe vraag- en antwoordstelling zien burgers wat het inhoudt om politicus te zijn, waar knelpunten zitten, dat partijen niet in hun eentje beleid door kunnen voeren en compromissen dienen te sluiten. Daarnaast wordt het duidelijker hoe het politieke landschap eruit ziet en waar partijen voor staan. Ook wordt het vertrouwen groter omdat burgers inzien dat problemen ook echt rauw en helder bij politici terechtkomen en burgers bewuster zijn van de invloed van hun stem. Wanneer politici hun werk niet doen verdienen ze hun stem ook absoluut niet. Good riddance.

Er is nog een derde voordeel: het publieke debat wordt breder aangezwengeld. Naast de kamerdebatten zullen ook opzienbarende speeches in het journaal en in de maatschappij terechtkomen. Burgers zien meer dat er zeggenschap is en zullen actiever een mening vormen en politiek gaan bedrijven. De burger als 4^e macht naast Regering, Rechtsspraak en Parlement. Ook zullen ongepolijste speeches toch beantwoord gaan worden, waar die normaal misschien genegeerd of belachelijk gemaakt worden. De kamerleden kunnen namelijk in alle rust en op hun eigen wijze reageren.

Er zijn wel enkele nadelen te bedenken:

-          Een eerste is dat je op dient te passen dat er een welles-nietes debat komt wanneer partijen direct door de burger worden aangesproken. Echter, wanneer partijen met zo’n reactie komen zullen ze het er ook niet goed afbrengen. Het inhoudelijk later terugkomen op de bijdrage van dergelijke “volkstribunen” zal het vertrouwen en het geloof in de politici vergroten.

-          Burgers kunnen misschien te snel verward worden door technische argumenten, afkortingen, jargon etc. Ook dit is echter een verantwoordelijkheid van de politici. Het is niet alleen kunst om goed te regeren maar ook om dit uit te kunnen leggen.

“A government for the people, by the people” wordt daarmee een stukje meer werkelijkheid. Uiteraard kan dit plan veel beter worden, maar het doel is duidelijk: burgers en politiek meer naar elkaar toe laten bewegen, van beide kanten uit. Agendering aan de politici, verantwoording aan de burgers. Precies zoals een land geregeerd zou moeten worden.

Bachelor thesis Sander van Luit

For the people interested in my bachelor thesis: hereby!

It handles about the organizational culture of the Aldi.

Bachelor Thesis: click here

Master thesis Sander van Luit MSc

The title of my master thesis is:

Investor’s distaste for risk – The effect of company performance on publication policy

Have fun reading it, and I am eager to get your comments!

Sander

De blijvende betekenis van Vrijheid

Waarom Europa liberaler zal worden, niet socialistisch of nationalistisch.

In 1992 schreef de Amerikaanse politiek filosoof Francis Fukuyama een boek dat lange tijd het handboek werd van de liberalen. Het heet “The End of History and the Last Man”, en beschrijft het verval van het communisme, en de opkomst van liberale democratieën in de wereld. Fukuyama beargumenteert in dit boek dat de loop van de geschiedenis vanzelf zal leiden tot deze liberale, kapitalistische democratieën. Hier zijn twee belangrijke argumenten voor:

-          Kapitalistische democratieën zijn technisch geavanceerder en kunnen meer welvaart creëren. Bovendien hebben zij, door deze technologie, een groot defensief voordeel (denk aan het machtige leger van de Verenigde Staten).

-          Een liberale democratie biedt burgers het meeste “respect”. Burgerlijke rechten en vrijheden bevestigen individuen in hun bestaansrecht, en geven hen de mogelijkheid zich te ontplooien.

Deze twee factoren zorgen ervoor dat deze landen de grootste stabiliteit zullen kennen, en de meeste macht verkrijgen. Dit heeft een “besmettelijk” effect. Landen zullen inzien dat marktwerking en democratieën de beste manier zijn om een staat te besturen, en langzaam maar zeker nemen veel meer landen dit over. In sommige gevallen leveren dictators zelfs vrijwillig hun macht in, in ruil voor een stabiele democratie. De grote groei van de Europese Unie en diens aantrekkingskracht is een goed voorbeeld van deze zich verspreidende mentaliteit.

In 2007 gebeurde er iets bijzonders: een economische crisis die de grootste was sinds The Great Depression van de jaren ’30. Jarenlang goedkoop geld, mede mogelijk gemaakt door de Amerikaanse centrale bank de FED, een continue aanhoudende stroom geld vanuit China, op zoek naar hoge rendementen, en een Amerikaanse overheid die 50% van de huizenmarkt onder controle had en wilde stimuleren dat iedereen, ondanks zijn inkomen, een huis kon kopen, resulteerden samen in een vastgoedbubbel die de gehele bankensector omlaag trok. Investment bank Lehman Brothers ging failliet, met het risico dat de rest van New York meeging. Banken werden genationaliseerd, een grote recessie was het gevolg.

Vlak daarna begon het zwartepieten. Wie had er de schuld? Namens partijen als de SP, Partij voor de Dieren en de PvdA kwamen al snel verwijten aan het adres van het Neoliberalisme. De ongebreidelde hebzucht van bankiers, het belang van geld boven andere waarden stellen, vrije marktwerking, een te ver teruggetrokken overheid, het kwam allemaal terug in de verkiezingsretoriek van de afgelopen maanden. Terwijl de Nederlandse politiek nog steeds geen crisiswet erdoorheen heeft weten te krijgen (let wel: de crisis begon in 2008), is de markt inmiddels opgekrabbeld en groeit de Amerikaanse economie alweer flink. Kortom, de politiek loopt ver op de economie achter.

Voor een groot gedeelte komt deze retoriek door pure onwetendheid van politici, en grote misverstanden over wat Neoliberalisme, of vrije marktwerking in het algemeen, inhoudt.

Vrije markten zijn een logisch gevolg van vrijheid, en een middel om persoonlijke vrijheden te behouden en te vergroten. In het kort komt het hier op neer: overal waar een markt is, zijn er twee partijen die beter af zijn van een transactie. Anders zouden we die transactie namelijk nooit maken. Waarom zouden we als overheid dan deze transacties verbieden? Waarom mogen we geen handel met het buitenland drijven? Waarom moeten we invoerrechten betalen over buitenlandse producten? Waarom is de staat de enige partij die bepaalde diensten mag leveren? Overal waar grenzen en verboden worden opgelegd, worden vrijwillige acties die door twee partijen gewenst zijn tegengehouden. Een directe inbreuk op iemands vrijheid dus. Dit alleen al is een belangrijk argument vóór vrije handel.

Een ander belangrijk argument voor Neoliberalisme, dat privaat eigendom voorstaat, is dat de overheid op veel vlakken inefficiënter werkt dan marktpartijen. Dit ligt in het feit dat de overheid geen incentive heeft om goede diensten en producten te leveren. Ze kunnen niet op prestaties afgerekend worden wanneer er geen marktpartijen zijn als vergelijking, maar bovendien is het verband tussen prestatie en beloning afwezig. De consument staat ver weg; je hoeft hem niet te overtuigen om juist bij jou zijn geld neer te leggen, wanneer je het monopolie hebt; hij is hiertoe gedwongen. Daarnaast speelt politiek een zeer grote rol, wat de kwaliteit van de organisatie vaak niet ten goede komt. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik zou iedereen aan willen raden eens meer over de mogelijke schadelijke gevolgen van overheidsingrijpen te lezen.

Belangrijkste boodschap die ik over wil brengen, is dat marktwerking een middel is, en geen doel. Daar waar een markt niet werkt dient er overheidsingrijpen te zijn. Natuurlijk! En sommige dingen willen en kunnen we niet overlaten aan een markt. Denk aan politie, dijkbewaking, het leger, rechtspraak, etc. De diepere gedachte achter het middel van de markt echter is dat we eenieder zoveel mogelijk vrijheid en zelfbeschikking willen geven. En niemand, wanneer hij de consequenties werkelijk zou kunnen overzien, zou deze vrijheid op willen geven.

Inmiddels dient zich een nieuwe financiële crisis aan: Griekenland kan zijn schulden niet meer terugbetalen. Spanje, Portugal en Italië stevenen af op een onhoudbaar begrotingstekort, en ook Groot-Brittannië zit met slechte staatsfinanciën na 13 jaar Labour. Veel van deze problemen zijn niet veroorzaakt door het Neoliberalisme, maar door links overheidsbeleid; potverteren. Ondanks het feit dat de economische crisis uit Amerika kwam, is de Amerikaanse economie minder gekrompen en groeit het weer sneller dan de economieën in de Europese landen. Hoe kan dit te wijten zijn aan Neoliberalisme, als het meest neoliberale land, Amerika, het beter doet?

Ook electoraal gezien wordt dit besef duidelijk. Duitsland wordt door Confessioneel-Rechts bestuurd. In de UK ligt na de verkiezingen van 6 mei de meerderheid bij rechts. Nederland stevent af op een grote verkiezingswinst voor de VVD, D66 en de PVV (hoewel die laatste minder rechts is dan velen denken). Europa heeft genoeg van teveel overheidsinmenging en continu oplopende tekorten. Maar ook het nationalisme is minder sterk dan velen denken. De PVV gaat niet de grote overwinnaar van 9 juni worden. Het Vlaams Belang in België is minder groot dan een aantal jaren geleden. Europees samenwerken is alleen maar noodzakelijker geworden; protectionistische maatregelen zijn opvallend genoeg grotendeels achterwege gebleven gedurende de crisis.

Het mooie van eenmaal verworven vrijheden is dat we die niet snel teruggeven. Soms is dat slecht, zoals bij de verhoging van de AOW leeftijd. Maar heel vaak is dit goed. Europa en Amerika zijn de meest vrije continenten ter wereld. Deze vrijheid heeft ons welvaart, macht en geluk gebracht. Het probleem van de afgelopen jaren is niet te weinig, maar teveel overheidsingrijpen geweest.

We willen onze vrijheden terug. Daarom voorspel ik na 9 juni een kabinet CDA-VVD, al dan niet met de PVV (met gedoogsteun).

Sander van Luit, 24, is econoom en studeert op dit moment bedrijfswetenschappen. Van 2005 tot 2008 was hij bestuurslid van de JOVD Amsterdam.

Does explicitly formulated corporate risk management increase the value of the company?

Available for download:

The final paper for the Research Seminar 2010 in the Master’s program Business Administration – Financial Management. 100211_Final_Report_MIS123

Awarded with a grade 8.

Written by:

Sander van Luit BSc, Ilias Benjeddi BSc and Melike Almaz BSc

“United Liberals” discussions opened on Facebook

I have decided to open a group on Facebook called “United Liberals of Holland”. It will serve as the main way to discuss the various topics on Liberalism.

This Blog on wordpress.com will serve as the gateway to “finished” articles, which will be based on the discussions and various reactions of group members via the Facebook group.

Therefore: if you want to discuss with me, I direct you to Facebook.

If you just like to read my opinions on a more general level, stay hooked on WordPress!

Sander

The United Liberals of Holland

In the good tradition of Holland since the 17th century, I am planning to form a website on which liberal people can discuss the political-philosophical aspects of liberty.

Unless someone else can come up with a better idea, I plan to call this website “The United Liberals of Holland”.  This because Holland has, in the far and near past, been an important example for other countries as regards to the role of liberty in society. This current in society is still present today, although much of it has been clouded by the choice of many other Dutch people for confessional, socialist or conservatism politics.

Also, my own point of view is that people, regions and states should work together on basis of common Liberal values. An international organisation based on liberty would be my preference for international politics. The current United Nations has been an enthusiastic project for people wanting world peace, but still the big differences in political worldviews has made it possible for wars and conflicts to linger on. On the other hand, Western liberal democracies have shown that war between these countries has proven to be unnecessary, and peaceful trade has become the way of dealing with each other. A new impulse for the NATO to become more political of nature, or a liberal alliance between the two Liberal blocks of the world, America and Europe, could provide a way of better internal relationships, as well as a common ground to deal with countries that threaten our freedom.

The coming weeks I will be posting my opinion on Liberalism in its various way, from philosophy to practical considerations, from party politics in special to world events.

All of you are free to comment on my blogs, but of course I will have the right to delete posts that I think are not contributing to a good discussion.

As a liberal person I will be very reluctant to, but if necessary I will take my freedom to do so…

Hope to get good reactions from you all. In the near future, I will open a group on Facebook to invite everyone I think has the right mindset to contribute to our discussions.

Let’s make the world together more free!

Sander van Luit

Shame on the Netherlands

I couldn’t have said it better.

The End of History and the Last Man

Dit boek heeft een heel lange tijd op mijn verlanglijstje gestaan, en de afgelopen weken heb ik dan eindelijk de tijd gevonden om het te lezen.

In zijn boek behandelt Fukuyama de these van Hegel dat er een universele geschiedenis bestaat, waarlangs de mensheid door de systematiek van sociale en economische veranderingen gedreven wordt. Uiteindelijk zal de mensheid, door de essentie van de mens in de vorm van Rationaliteit, Verlangen en Thymos, zoals die door Plato als kenmerken worden gezien, de liberale democratie als ideale vorm van samenleven zien, en niet, zoals Marx de universele geschiedenis interpreteerde, in het communisme.

De mens kan geduid worden in zijn acties door deze drie aspecten van rationaliteit, verlangen en thymos, waarbij thymos vertaald kan worden als gevoel van eigenwaarde. In den beginne, in het begin van de “geschiedenis”, is er de mens, die streeft naar erkenning van zijn waardigheid. Dit kan een persoon het beste doen door zijn leven te wagen, omdat hij daarmee laat zien dat hij een mens is; hij kan zich over zijn impuls heenzetten om te vluchten en zijn leven te bewaren, en laat daarmee zien dat hij meer is dan alleen verlangen; hij wordt de meester over zijn eigen leven. Wanneer twee personen strijden, zal er een winnaar (meester) en een verliezer (slaaf) zijn. Helaas is het zo dat deze relatie voor beide personen geen erkenning geeft voor zijn menselijke waardigheid. De slaaf krijgt totaal geen erkenning; hij wordt behandeld alsof hij geen mens is. Maar ook de meester krijgt geen erkenning. Immers, de slaaf is geen mens, en erkenning is alleen mogelijk van een ander mens. Fukuyama gebruikt de dialectiek van Hegel om te laten zien hoe de geschiedenis van samenlevingen verloopt. Dialectiek gaat ervan uit dat systemen met elkaar strijden om de overmacht, en dat systemen die intern contradictoir zijn zullen ophouden te bestaan. Interne contradicties kunnen hier gezien worden als gevoelens en krachten die in een samenleving opspelen die zo sterk zijn, dat de samenleving hierdoor niet kan blijven bestaan; er breken revoluties uit en er wordt een nieuwe staatsvorm ingesteld. Het communisme is hierbij een goed voorbeeld; het ideaal van gelijkheid hield een dergelijke mate van verlies van vrijheid in, evenals een gigantische economische inefficiëntie, die ervoor zorgden dat de samenleving uiteindelijk niet kon blijven functioneren; in 1991 werd de Sovjetunie daarom ook ontbonden en kwam er een kapitalistische democratie voor in de plaats. De interne contradictie van de meester-slaaf verhouding kan opgelost worden door iedereen een meester te maken, zodat iedereen elkaar wederzijds kan erkennen als een mens; deze universele waardigheid en erkenning is alleen te vinden in een democratie, waarin iedereen gelijk is en waardigheid via vertegenwoordiging afgedwongen kan worden.

Aan de ene kant zien we dus dat democratie geen interne contradicties heeft omdat iedereen zijn menselijke waardigheid erin kan vinden. Dit is het aspect vanthymos. Aan de andere kant zien we de aspecten van rationaliteit en verlangen. Dit verlangen wordt het beste gevoed door een markteconomie; dus kapitalisme.

Dit kan verklaard worden door de strijd van landen om de wereldmacht. Om deze strijd te kunnen winnen, dient er een technologisch hoogstaand leger te zijn die efficiënt ingezet kan worden. Fukuyama onderstreept hierbij het belang van de wetenschappelijke methode; doordat deze de werking van de natuur het beste kan onderzoeken en de kennis daarover het beste toe kan passen, worden landen min of meer gedwongen om wetenschappelijk bezig te zijn. Maar niet alleen wetenschap is nodig; ook kapitalisme, omdat dit het meest efficiënte systeem is om producten te produceren, en economisch de meeste macht geeft. Het kapitalisme is verder de beste manier om aan de verlangens van burgers te voldoen; de beste producten tegen de laagste prijs kunnen alleen gegarandeerd worden door goed werkende markten waarin concurrenten met elkaar strijden om op de beste manier aan de wensen van de burgers te voldoen.

Uiteindelijk zal volgens Fukuyama de ideale samenleving dus een liberale democratie zijn, en zullen de meeste landen dit ook bewerkstelligen; de empirie laat dan ook zien dat over de afgelopen eeuw steeds meer landen democratisch zijn geworden, en dat deze een ongekende stabiliteit tentoon spreiden. Dit dus in tegenstelling tot wat Marx beweerde, dat uiteindelijk het communisme “the end of history’ zou zijn.

Maar wat mij ontzettend intrigeert, is dat juist de liberale democratie tot vrijheid lijdt, en in toenemende mate tot steeds meer gelijkheid. Immers, de inkomensverschillen zijn over de eeuwen heen steeds kleiner geworden, en er is een steeds grotere middenklasse gevormd in de samenleving, die al met al als zeer welvarend gezien kan worden. Wat verder ook door Fukuyama aangehaald wordt, is dat op het einde er een “laatste mens” zal ontstaan, die Isothymia, gelijke waardigheid voor elke mens, tot het perfecte heeft nagestreefd. Mensen zullen op de grootste wijze gelijk van elkaar willen worden, omdat niemand zich de mindere wil voelen van de andere en dit in een democratie goed afgedwongen kan worden. De mens zou dan ophouden te bestaan, omdat hij gelijk is aan ieder ander; hij zou niet meer hoeven te strijden voor zijn waardigheid omdat die al tot in het perfecte wordt gegarandeerd, en in zijn verlangen door marktwerking ook totaal wordt voorzien.

Niet het communisme zorgt voor gelijkheid, maar een liberale democratie. En dat vind ik de meest fascinerende conclusie die ik uit dit boek heb kunnen trekken.